تملق گوی مدیران کل و رئوس ادارات شهرستان در ارائه گزارش به مسئولین پایتخت نشین

ستودن کسی که در انجام دادن وظایف شرعی یا اجتماعی، سهل انگار است، چاپلوسی نام دارد. این کار، نوعی آفت زبانی است و نکوهیده بودن آن در سخنان هدایت گر رهبران اسلام آشکارا بیان شده است.

این حرکت، ستایش شوندگان دروغین را فخرفروش و خودبین بار می آورد و برای ستمگران و خیانتکاران نیز، نوعی تأیید و تشویق عملی به شمار می آید. گروهی از افراد با چاپلوسی دیگران، مغرور می شوند و خود نیز به باوری بی اساس از خویش می رسند.

پیشوایان اسلام نه تنها از چاپلوسی و ستایش نابجا بیزار بودند، بلکه مدح آمیخته به تملق را نیز عیب اخلاقی می شمردند.

آنان در برابر رفتار و گفتار ذلت باری که با غرور و شرف انسانی مغایر بود، سکوت نمی کردند و اگر کسی مرتکب چنین عمل خلافی می شد، از او انتقاد می کردند. علت تملق گوی مدیران کل و رئوس ادارات شهرستان در زمان ارائه گزارش عملکرد به مردم و مسئولین پایتخت نشین چیست؟

گرفتن حق و حقوق ضایع شده شهروندان و بیان مشکلات و معضلاتمان به مسولین بلندپایه کشور مهمترین ماموریت و رسالت مدیران ماست.

حال تا چ حد این حقوق احقاق شده و امینیت و راستی آن مسول به دیده نشسته بر همگان نمایان است.

اینکه چرا تعریف و تمجید از مسولین رده بالا در دستور کار قرار گرفته و چاپلوسی و تملق، بنظرم ترس از حذف شدن از سیستم و کنار رفتن شان و حالت دوم عملکرد ضعیف شان در آن پست بوده که با تمجید از مافوق سعی بر چشم پوشی قصورش میکند.

این مساله بر تمام مردم بیدار و روشنگر ما معلوم است که تملق شیوه سهل انگاران است و گرنه شخصی که وظایفش بنحو احسن و شایسته صورت گرفته را چه به چاپلوسی !

کرسی عزیزان به جانشان گویی بسته شده و روندی کاملا مغایر با اصول نظام و اسلام در دستور کار قرار گرفته است.

چشم بر خطای بلندپایگان بسته شده و قصورشان در بعضی امور حتی کاری شیرین و ترفندی لذیذ تعبیر میگردد.

در فرهنگ غنی و سرشار از ادب و هنر سرزمین اساطیری بلوچستان مردمان چاپلوس و تملق گو جایگاهی نداشته و محبوبیت و جایگاهشان مقبولیت اجتماعی ندارد.

اگر این شیوه امتداد یابد مردم عزیزمان دیگر امیدشان برای پیگیری مشکلات زیرساختی و عمومی توسط مدیران شهرستانی و استانی را از دست خواهند داد.

جوانان لایق و مستعد بومی که تعریف و تمجید از مسئولان را قبول ندارند و تنها فکرشان رفع موانع و مشکلات با تدبیر و برنامه های مدون و تفصیلی می باشد هرگز به چشم نیامده و هرگز به جایگاه بحق شان دست نخواهند یافت.

به امید روزی که این رواج نادرست از سیستم حذف گردد و صراحت و شجاعت گفتار در مدیرانمان سرلوحه قرار گیرد.

نویسنده : ایاز کرد